Torfowiska Bielawskie Błota są pozostałością z największego na wschód wysuniętego torfowiska wysokiego typu nadmorskiego. Ich walorem jest krajobraz zbliżony do tundry, zagrożone wyginięciem gatunki roślin oraz chronione ptaki. Bielawskie Błota leżą na Pobrzeżu Kaszubskim, w rozległej niecce północnego krańca doliny rzeki Płutnicy. Współczesna Bielawa to spłaszczona na skutek eksploatacji torfu i pożarów kopuła torfowiska wysokiego, w dużej części porośnięta przez las brzozowy. W części zachodniej i środkowej liczne doły powstałe na skutek eksploatacji torfu wypełnione są płatami roślinności torfowiskowej – tutaj stale jeszcze jest żywy proces torfotwórczy, a suche groble pomiędzy nimi porasta wrzos, brzoza i niekiedy sosna.

Częstymi gośćmi torfowiska sa żurawie.Głos żurawia jest przenikliwy, metaliczny, przypominający nieco zew trąbki, dlatego często nazywany jest hejnałem. Żurawia łatwiej jest usłyszeć niż zobaczyć, ponieważ doskonale wtapia się on w krajobraz środowiska, w którym żyje.

W tamtym roku odwiedziałam "Bielawskie Błota" będąc na jesdnej z "misjji" Towarzystwa Przyrodniczego "Bocian". Jest tam niesamowity klimat, szczegulnie jesienią i pełono soczystych jeżyn.